donderdag 27 augustus 2015

Stop stop stop!

Vandaag een persoonlijk berichtje, een bericht wat hopelijk mensen raakt en tot nadenken stemt, want dat is wat ik ermee wil bereiken! En voor de duidelijkheid; ik ben niet zielig! Wel verdrietig en machteloos vaak, maar ook positief en vooral; ik wil dit niet voor mijn zoon, al die haat...

Alweer bijna 4 jaar geleden verloren wij onze verstandelijke gehandicapte zoon aan de instelling waar hij woont, sinds die tijd hebben we hem niet meer gezien en gesproken. En alweer 6 jaar geleden hebben wij hem daar, achteraf gezien de domste keuze ooit, helaas daar geplaatst. Sinds die tijd is er alleen maar strijd en verdriet geweest om hem.

Het gaat mij vandaag niet om de diepte en het waarom van het verhaal, dat is in wezen ook niet belangrijk. Waar het om gaat is dat hij niet de kans krijgt om met ons weer een positieve toekomst op te bouwen. Dat hij willens en wetens weg word gehouden bij ons als ouders. Ook zijn curator doet hier aan mee. Een half jaar geleden hebben we na veel verdriet en vechtlust om onze zoon weer te zien de strijd los gelaten, welbewust omdat er ook nog zoiets als een leven naast dit verdriet bestaat met veel mooie dingen die er ook gebeuren! Dat gaf ons rust, natuurlijk het verdriet bleef , kwam op en af, maar ondanks het verdriet, werd het leven weer de moeite waard. Eindelijk rust, genieten van wat er wel is in je leven! Wat je wel hebt, accepteren dat er soms iets heel moeilijks in je leven gewoon niet goed gaat. Het zijn harde lessen die je soms krijgt.

Om een heel lang verhaal kort te maken; de rechtbank werd een half jaar geleden door ons geïnformeerd dat we er klaar mee waren met dat gevecht, en dat we de rest maar over lieten aan de overheid, Kennelijk was dat wat iedereen wou. Dan laten we onze zoon met rust en kunnen we allemaal tot rust komen. Hij zijn leven daar en wij ons leven voor ons zelf. Afstand nemen is overigens het beste wat we op dat moment voor ons zelf hebben gedaan! Geen medelijden nodig!
Maar deze zelfde rechtbank besloot ergens een paar weken geleden dat deze zaak toch voor moet komen. En wat schetst onze enorme verbazing! Onze verstandelijke gehandicapte zoon moet maar komen en tegenover ons komen te staan in de rechtszaal. Nee dat verbetert de zaak... Niet de instanties die verantwoordelijkheid nemen, maar een gehandicapte jongen hiervoor op laten draaien.

Kijk en daar ging het licht bij ons uit! We hadden al aangegeven niet naar de rechtszaak te komen, want discussies hadden we genoeg gehad. Los het maar op als instanties. Maar weer weer weer wordt onze zoon ingezet in deze strijd. Psychologische oorlogsvoering tegen ons. Weer wordt hij als pion gebruikt door alle instanties zodat men wat eigenlijk wil bereiken? Dus ging er een brief naar de rechtbank met heel kort gezegd het volgende;

STOP STOP STOP met onze zoon tegen ons op te zetten, hem als pion te gebruiken i.p.v. zelf verantwoordelijkheid te nemen. STOP STOP STOP hem met steeds meer haat tegenover ons op te zetten in een rechtszaak. STOP STOP STOP!!! Wat heeft het voor nut om iets wat wij los hebben gelaten weer zo te laten escaleren, hier hebben we niet om gevraagd. Onze zoon is niet van ons en wij zijn niet van onze zoon. Als het niet wil maak het dan ook niet erger!

Want waarom die haat? Waarom hem hiervoor gebruiken? Ik kan er gewoon niet bij dat mensen dit doen! Iemand die zich Frans Laarmans noemt omschreef het heel goed hoe wij het ook voelen!


Ik haat die haat

Maar mijn geschonden recht, daar gaat het me toch niet echt om. Wat me wél vreselijk dwars zit, is die haat. De haat waarmee mijn kinderen worden grootgebracht. M'n gevoel stuit steeds weer op die haat en de machteloosheid om er wat aan te doen. Citaat uit het stukje Frans Laarmans.

Mensen denk eens na; wat heeft het voor nut om steeds weer een kind op te zetten tegen een of beide ouders! Kinderen die gescheiden leven van ouders hebben het vaak al moeilijk genoeg zonder al die strijd, precies de reden waarom wij ermee gestopt zijn; je maakt meer kapot dan je lief is... Denk eens na wat je echt voor je kind wil; liefde of haat? Verdriet om het gemis van de ouder(s) en haat? Of een fijne relatie opbouwen en de strijd niet meer via het kind uit te vechten. De strijd tussen ons en de instelling is NIET die van onze zoon! Maar die word wel zo gemaakt!
En ik, ik kan alleen maar hopen dat mijn liefde voor mijn zoon naar hem toe ooit overwint, die liefde gaat nooit over, dat is iets wat in mijn hart zit en dat neemt niemand van me af! 
Ik wens jullie nog een prettige dag!


17 opmerkingen:

  1. pfff heftig verhaal ik wens je kracht en sterkte toe !!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. wat moeilijk allemaal, in elk geval veel sterkte in deze moeilijke weg, wat er ook van komt...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat heftig allemaal zeg, ik wens jullie veel moed en wijsheid en sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel! Het is moeilijk maar ik durf nu jn ieder geval van me af te schrijven.

      Verwijderen
  4. Wat verdrietig allemaal. Heel veel sterkte..

    Lieve groet, dinah

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Tjonge ik zit dit met verbazing te lezen....hoe kan dit alles gebeuren lijkt me vreselijk wat een verdriet en machteloosheid..sterkte...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel Fia! Het is ook niet te begrijpen.

      Verwijderen
  6. Oh echt, wat een naar volk bestaat er toch Martine.
    Instellingen (en andere machthebbers) schuiven zó ontzettend vaak hun verantwoording naar een ander, dat kan hier in Nederland. En dan wordt er gezegd dat men het zo goed heeft hier in dit land. Nou, wat dit soort dingen betreft dus echt niet.

    Sorry, ik werd ff boos, mag wel hè?

    Liefs en sterkte, Marga

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja hoor Marga dat mag! Je begrijpt het ook! Dank je wel voor je reactie!

      Verwijderen
  7. Een dappere blog van een dappere moeder!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dat dit in deze tijd anno 2016 nog mogelijk is! Dat ouders geen inspraak hebben in de zorg om en voor hun kind en hen alle recht ontnomen wordt. In het belang van jullie kind hebben jullie een stap achteruit gedaan. Dat is knap en bewonderenswaardig. Maar probeer het maar eens een plekje in je leven te geven...
    Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen