maandag 14 december 2009

Welcome to Holland

Bijna 18 jaar geleden alweer werd onze zoon geboren, niet wetende en kunnen zien dat daar een heel verhaal achteraan zou komen. Vorige week hebben we onze zoon naar een instelling gebracht, met veel pijn en verdriet, want het is niet niks om na zoveel jaar voor hem te hebben gezorgd, hem weg te brengen. Dit gedicht, of stukje hieronder vond ik ooit op het blog van Little Cotton Rabbits. En het was zo herkenbaar! Je leven veranderd als je een gehandicapt kind krijgt! En als je hem dan weg gaat brengen doet het extra zeer. Toch is het goed zo! Ik met liefde gezorgd voor hem, maar nu laat ik hem los.

En dit is voor alle ouders die een kind hebben/krijgen met een handicap;

WELCOME TO HOLLAND
by Emily Perl Kingsley
I am often asked to describe the experience of raising a child with a disability - to try to help people who have not shared that unique experience to understand it, to imagine how it would feel. It's like this......
When you're going to have a baby, it's like planning a fabulous vacation trip - to Italy. You buy a bunch of guide books and make your wonderful plans. The Coliseum. The Michelangelo David. The gondolas in Venice. You may learn some handy phrases in Italian. It's all very exciting.
After months of eager anticipation, the day finally arrives. You pack your bags and off you go. Several hours later, the plane lands. The stewardess comes in and says, "Welcome to Holland."
"Holland?!?" you say. "What do you mean Holland?? I signed up for Italy! I'm supposed to be in Italy. All my life I've dreamed of going to Italy."
But there's been a change in the flight plan. They've landed in Holland and there you must stay.
The important thing is that they haven't taken you to a horrible, disgusting, filthy place, full of pestilence, famine and disease. It's just a different place.
So you must go out and buy new guide books. And you must learn a whole new language. And you will meet a whole new group of people you would never have met.
It's just a different place. It's slower-paced than Italy, less flashy than Italy. But after you've been there for a while and you catch your breath, you look around.... and you begin to notice that Holland has windmills....and Holland has tulips. Holland even has Rembrandts.
But everyone you know is busy coming and going from Italy... and they're all bragging about what a wonderful time they had there. And for the rest of your life, you will say "Yes, that's where I was supposed to go. That's what I had planned."
And the pain of that will never, ever, ever, ever go away... because the loss of that dream is a very, very significant loss.
But... if you spend your life mourning the fact that you didn't get to Italy, you may never be free to enjoy the very special, the very lovely things ... about Holland.
c1987 by Emily Perl Kingsley. All rights reserved

7 opmerkingen:

  1. Dankjewel! Het is helemaal raak.
    Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gefeliciteerd met je zoon.
    Die jij/jullie al 18 jaar al je liefde en inzet hebt kunnen geven !!
    MOOI !!

    Heel moeilijke beslissing die waarschijnlijk echt pijn doet.
    Straks heb jij extra energie om hem nog heel lang veel liefde te kunnen geven.
    En natuurlijk laat jij hem niet los, dat lijkt nu maar zo.
    Je geeft hem over aan de zorg van een ander maar het is en blijft jouw jongen !!

    Sterkte !!

    Ik heb het gedicht niet gelezen, alleen jouw woorden !!

    mm

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi Martine,
    Went het al een beetje? Hoop dat je een beetje tot rust komt.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dit blogje popt zo nu en dan weer op in mijn hoofd. Ik vond het heel aangrijpend en ik denk dat ik niet in de verste verte kan invoelen wat zo'n zorgoverdracht en het loslaten betekent. Holland zit verankerd in jullie hart, dat heb ik wel begrepen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dank je wel allemaal!

    Ik vind het natuurlijk moeilijk om los te laten en hij blijft zeker in mijn hart en daarmee blijft mijn zoon altijd met mij verbonden. Misschien beter omschreven; ik moet het loslaten dat anderen anders voor hem zullen zorgen dan ik. En dat kost ladingen energie, vooral omdat men vaak niet ziet dat mijn zoon niet alleen last heeft van zweetvoeten... Maar ik wil er toch ook op leren vertrouwen dat het ook met mijn zoon ooit goed gaat komen!
    Met mijn zoon gaat het naar omstandigheden goed, hij zet zich naar huis toe af, maar dat is logisch, hij moet ergens zijn frustraties kwijt!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het is een heel mooi en kenbaar gedicht.
    Heb het ook een paar jaar geleden op mijn weblog gezet.
    Heb ook een dochter met een beperking en het gedicht is heel herkenbaar.
    Wij zijn alweer een stapje verder in het loslaten.
    Weet ook dat de ene beperking weer heel anders is dan de ander.
    Maar het loslaten kan je uiteindelijk nooit.
    Maar de zorg overlaten aan een ander is soms ook wel eens heel goed.
    Maar als ouders weet en kan je het vaak altijd het beste!
    Heel veel sterkte in deze periode.
    En alle goeds voor het nieuwe jaar

    BeantwoordenVerwijderen