donderdag 27 augustus 2015

Stop stop stop!

Vandaag een persoonlijk berichtje, een bericht wat hopelijk mensen raakt en tot nadenken stemt, want dat is wat ik ermee wil bereiken! En voor de duidelijkheid; ik ben niet zielig! Wel verdrietig en machteloos vaak, maar ook positief en vooral; ik wil dit niet voor mijn zoon, al die haat...

Alweer bijna 4 jaar geleden verloren wij onze verstandelijke gehandicapte zoon aan de instelling waar hij woont, sinds die tijd hebben we hem niet meer gezien en gesproken. En alweer 6 jaar geleden hebben wij hem daar, achteraf gezien de domste keuze ooit, helaas daar geplaatst. Sinds die tijd is er alleen maar strijd en verdriet geweest om hem.

Het gaat mij vandaag niet om de diepte en het waarom van het verhaal, dat is in wezen ook niet belangrijk. Waar het om gaat is dat hij niet de kans krijgt om met ons weer een positieve toekomst op te bouwen. Dat hij willens en wetens weg word gehouden bij ons als ouders. Ook zijn curator doet hier aan mee. Een half jaar geleden hebben we na veel verdriet en vechtlust om onze zoon weer te zien de strijd los gelaten, welbewust omdat er ook nog zoiets als een leven naast dit verdriet bestaat met veel mooie dingen die er ook gebeuren! Dat gaf ons rust, natuurlijk het verdriet bleef , kwam op en af, maar ondanks het verdriet, werd het leven weer de moeite waard. Eindelijk rust, genieten van wat er wel is in je leven! Wat je wel hebt, accepteren dat er soms iets heel moeilijks in je leven gewoon niet goed gaat. Het zijn harde lessen die je soms krijgt.

Om een heel lang verhaal kort te maken; de rechtbank werd een half jaar geleden door ons geïnformeerd dat we er klaar mee waren met dat gevecht, en dat we de rest maar over lieten aan de overheid, Kennelijk was dat wat iedereen wou. Dan laten we onze zoon met rust en kunnen we allemaal tot rust komen. Hij zijn leven daar en wij ons leven voor ons zelf. Afstand nemen is overigens het beste wat we op dat moment voor ons zelf hebben gedaan! Geen medelijden nodig!
Maar deze zelfde rechtbank besloot ergens een paar weken geleden dat deze zaak toch voor moet komen. En wat schetst onze enorme verbazing! Onze verstandelijke gehandicapte zoon moet maar komen en tegenover ons komen te staan in de rechtszaal. Nee dat verbetert de zaak... Niet de instanties die verantwoordelijkheid nemen, maar een gehandicapte jongen hiervoor op laten draaien.

Kijk en daar ging het licht bij ons uit! We hadden al aangegeven niet naar de rechtszaak te komen, want discussies hadden we genoeg gehad. Los het maar op als instanties. Maar weer weer weer wordt onze zoon ingezet in deze strijd. Psychologische oorlogsvoering tegen ons. Weer wordt hij als pion gebruikt door alle instanties zodat men wat eigenlijk wil bereiken? Dus ging er een brief naar de rechtbank met heel kort gezegd het volgende;

STOP STOP STOP met onze zoon tegen ons op te zetten, hem als pion te gebruiken i.p.v. zelf verantwoordelijkheid te nemen. STOP STOP STOP hem met steeds meer haat tegenover ons op te zetten in een rechtszaak. STOP STOP STOP!!! Wat heeft het voor nut om iets wat wij los hebben gelaten weer zo te laten escaleren, hier hebben we niet om gevraagd. Onze zoon is niet van ons en wij zijn niet van onze zoon. Als het niet wil maak het dan ook niet erger!

Want waarom die haat? Waarom hem hiervoor gebruiken? Ik kan er gewoon niet bij dat mensen dit doen! Iemand die zich Frans Laarmans noemt omschreef het heel goed hoe wij het ook voelen!


Ik haat die haat

Maar mijn geschonden recht, daar gaat het me toch niet echt om. Wat me wél vreselijk dwars zit, is die haat. De haat waarmee mijn kinderen worden grootgebracht. M'n gevoel stuit steeds weer op die haat en de machteloosheid om er wat aan te doen. Citaat uit het stukje Frans Laarmans.

Mensen denk eens na; wat heeft het voor nut om steeds weer een kind op te zetten tegen een of beide ouders! Kinderen die gescheiden leven van ouders hebben het vaak al moeilijk genoeg zonder al die strijd, precies de reden waarom wij ermee gestopt zijn; je maakt meer kapot dan je lief is... Denk eens na wat je echt voor je kind wil; liefde of haat? Verdriet om het gemis van de ouder(s) en haat? Of een fijne relatie opbouwen en de strijd niet meer via het kind uit te vechten. De strijd tussen ons en de instelling is NIET die van onze zoon! Maar die word wel zo gemaakt!
En ik, ik kan alleen maar hopen dat mijn liefde voor mijn zoon naar hem toe ooit overwint, die liefde gaat nooit over, dat is iets wat in mijn hart zit en dat neemt niemand van me af! 
Ik wens jullie nog een prettige dag!


dinsdag 9 juni 2015

Cosy blanket

En af is de deken.
Alweer een paar weken, maar door griep en andere zaken nog geen tijd gehad om te showen.
Ik ben blij met het resultaat :)
Vooral de rand verraste me hoe mooi deze uitkomt met met dit patroon.

De deken is een behoorlijk formaat geworden en ik had dan ook niet genoeg aan het wol pakket,  maar gelukkig had ik nog voldoende op voorraad.

1,40 bij 2.00 meter
haaknaald 4
Stylecraft special-dk





woensdag 6 mei 2015

Bijzonder

De afgelopen weken stonden in het teken van de bruiloft van mijn oudste dochter en vriend. Zaterdag was de bruiloft in de Hortus in Haren. Wat een mooie locatie om te trouwen. Het was een prachtige dag , de ceremonie  zelf was ontroerend en mooi . 
Hoe bijzonder is dit om mee te mogen maken:)



En ook helemaal leuk en bijzonder. Dochter en man verwachten een baby in 
oktober :) wat heerlijk om hier naar uit te kijken! 
Er zijn al wensen voor een dekentje en knuffel die ik mag maken . 

Dus dan moet ik nu maar eens doorwerken aan mijn deken
Nog 6 streepjes, een heleboel draadjes afhechten en de rand. Maar dan is de deken ook klaar. Moet lukken deze week :)


Tot later!



vrijdag 24 april 2015

Kalm aan en rap een beetje; )

De afgelopen weken heb ik wel zitten handwerken, maar ben ik meer met andere dingen bezig geweest.

Eerst waren we een week op vakantie op de Veluwe. Heerlijk weer gehad en lekker relaxed de week daar doorgebracht. Wat gelezen, handwerken. En we zijn naar de tentoonstelling van Sisi geweest in paleis het Loo. Van de tentoonstelling mochten we geen foto 's maken, maar van de buitenkant en de tuinen wel. De tentoonstelling is zeker de moeite waard en je komt veel te weten hoe Sisi werkelijk was t.o.v. de films. Mooi om te zien hoe ze deze 2 naast elkaar hebben gezet. Het leven van Sisi was best tragisch maar toch fascineerde het om meer over haar leven te weten te komen.






Verder ben ik vooral bezig met zoveel mogelijk herstel van mijn lichaam. 20 jaar 24 zorg leveren vrijwel zonder hulp heeft zijn tol geëist.  Jarenlang wist ik ook niet wat ik er precies aan kon doen, ook daar was geen goed antwoord op. En heb ik een behoorlijke zoektocht achter de rug. Dit proces ging niet van gister op vandaag. De laatste tijd vallen meer puzzelstukjes op hun plek. Of ik ga genezen van mijn chronische aandoeningen? Geen idee en dat beeld heb ik losgelaten. Wat van belang is is dat ik er een weg in begin te vinden hoe ik hier het beste mee om kan gaan en toch een stuk prettiger kan leven. Bij Martine van weblog minof meer kan je er iets over lezen. Ik heb de variant fibromyalgie,  maar beide zijn gerelateerd aan elkaar. Daarnaast doet mijn schildklier ook niet wat ik wil ;)
Heel langzaam ontdek ik wat helpt en niet helpt. Eeuwig in de stress stand staan bv. helpt niet. Vandaag ook de titel kalm aan en rap een beetje ;) vrijwel alles doe ik nu in een rustig tempo, zoek de stress niet meer op.  Met ups en downs,  maar ondertussen weer met plezier in de dingen die ik doe.

Zoals Martine van minofmeer.blogspot.nl zegt;
Ook een slak komt op zijn eindbestemming :)

Tot de volgende keer met hopelijk weer wat handwerk om te showen. Een fijn weekend allemaal!

woensdag 25 maart 2015

Shawl en meer

Zo, eindelijk weer een update. Handwerken gaat nog niet zo snel, dus bloggen is er dan ook niet veel bij ;)


Het pakket van de Mongolia shawl van Christel Seyfarth had ik al heel lang in huis liggen, maar door allerlei omstandigheden kwam het er maar niet van hier aan te beginnen. Toen ik echter de shawl tegen kwam bij Hannie van Tintangel begon het toch te kriebelen en ben ik er dan eindelijk aan begonnen. Met dank aan haar uitleg hoe zij de shawl is gaan breien en vele tips verder, ben ik er dan toch aan begonnen :)
Eerst ging er van alles mis, maar uithalen en weer opnieuw beginnen, gewoon even wennen aan de fair isle techniek en het patroon en dan gaat het snel beter  en het is leuk en verslavend om te doen! 
Ondertussen probeer ik iedere dag wel een paar naalden te doen. 




 En sokken, er staan altijd wel een paar sokken op pennen.


 Inspiratie voor de retrodeken van Karin aan de haak.
Maar daar ben ik nog niet uit.



En zoals altijd genieten van de honden! Onze oudje wordt echt oud nu, maar onze mini houdt hem nog levendig. Alhoewel dit er wel heel rustig uitziet ;)

vrijdag 27 februari 2015

Verwennen

Soms is het fijn jezelf even te verwennen :)


Mooie bolletjes voor sokken.

 Een lekkere reep chocola.



 Billy Elliot
gezien met mijn dochters.



De handwerkbeurs in Zwolle. De 4 bolletjes heb ik gekocht, de onderste foto is van de stand van Echtstudio.

Verschillende dingen die de afgelopen weken zo voorbij kwamen.
En waarvan ik heel erg heb genoten.


Tot rust komen en genieten van alles wat wel kan is nu belangrijk
 en dat doe ik dan ook zeker! 

Heb een fijn weekend allemaal!

donderdag 22 januari 2015

Vandaag

even showen;

 Mijn nieuwe retro schaaltjes :D 


 Mijn cosy blanket


 Nog een nieuwe mee haak deken


 Dit kreeg ik van 1 van mijn dochters,
Iedere dag een positieve kaart. Zo mooi!


En soms moet je keuzes maken in je leven, iemand loslaten terwijl je degen liever strakker vast had willen houden... Het is niet anders. 
Die stap heb ik vandaag gezet. Op naar een betere balans en een nieuw begin!